Kolorni vid predstavlja sposobnost raspoznavanja boja.
Ta sposobnost zavisi od čepića, fotoreceptora koji su smešteni u makuli. U njima se nalaze pigmenti koji, pod uticajem svetlosti određene talasne dužine, bivaju ekscitirani te ovu senzornu informaciju preko optičkog nerva šalju dalje u centralni nervni sistem. Percepcija boja zavisi od talasne dužine i tako biva registrovana i prepoznata u sistemu čepića.
Anomalije u viđenju boja mogu biti stečene ili urođene. Stečeni poremećaji kolornog vida se javljaju kod nekih oboljenja kao što su dijabetes, glaukom, katarakta, makularna degeneracija, Alzheimer, Parkinsonova bolest, multipla skleroza, hronični alkoholizam, leukemija i neke forme anemije. Urođeni poremećaji kolornog vida se uglavnom javljaju kod muškaraca, a žene su samo nosioci i prenosioci oboljenja. Smatra se da 8% muškaraca u svetu ima neki oblik anomalije kolornog vida, a samo 0.5-0.6% žena.
Postoje četiri osnovne metode za dijagnostiku poremećaja kolornog vida, njegovih vrsta, podvrsta i stepena samih oštećenja:
1. Metoda denominacije ili imenovanja
2. Metoda komparacije ili upoređivanja (Farnsvort test panel D-15 i veliki Hju-Fransvort-Munselov test 100)
3. Metoda diskriminacije ili odvajanja (pseudoizohromatske tabelice po Išihari (Ischihara), Hardi-Rend-Ritler (Hardy-Rand-Rittler) test)
4. Metoda egalizacije ili izjednačavanja (Nagel Anomaloskop koristi se u ekspertizi svih slučajeva procene radne sposobnosti)
Bulevar Kralja Aleksandra 20, Vračar, Beograd
Ponedeljak - Petak
09:00-17:00
